Sollunari


Astronomia Urana

Uran jest trzecią co do wielkości gazową planetą Układu Słonecznego. Jego powierzchnia jest jasnoniebieska i pozbawiona struktur. Uran posiada 11 pierścieni, 27 księżyców. Jest oddalony od Słońca średnio o 2,87 mld km (aphelium 3 mld km- peryhelium 2,74 mld km). Okres rotacji wynosi 17,24 ziemskie godziny. Długość roku (okres orbitalny) to 84 ziemskie lata. Został odkryty za pomocą teleskopu przez Williama Herschela w dniu 13 marca 1781 roku. Do stycznia 1986r. niewiele wiedzieliśmy o Uranie ale po wynikach badań przesłanych przez sondę Voyager 2, która wówczas przeleciała w jego pobliżu znane są już dane astrofizyczne tego gazowego olbrzyma.

Uran Uran krąży dookoła Słońca po orbicie leżąc jakby na boku, gdyż kąt nachylenia płaszczyzny równika do płaszczyzny orbitalnej wynosi 98 stopni. Rotacja Urana jest wsteczna, tj. porusza się on wokół swej osi w ruchu przeciwnym niż inne planety w Układzie Słonecznym (poza Wenus). Do Urana dociera bardzo mało światła słonecznego, około 0,25% tego, które dociera do Ziemi. Planeta zbudowana jest z zewnętrznej warstwy atmosfery złożonej z wodoru, helu i innych gazów, warstwy lodu wodnego, metanowego i amoniakalnego wewnątrz i jądra ze skał i prawdopodobnie z lodu. Uran zatem nie ma stałej powierzchni.

Atmosfera Urana zawiera głównie wodór (82,5%), który rozciąga się poza widoczne warstwy chmur i tworzy otoczkę wokół Urana, reszta to hel 15,2% i metan 2,3%. Słońce oddziałując na metan tworzy mgły, które spowijają planetę i sprawiają, że Uran wydaje się spokojny. Dane z Voyagera wykazały ruch chmur wody i amoniaku unoszonych przez wiatr i ruch prymarny planety. Okazało się również, że Uran wypromieniowuje tyle samo energii, ile otrzymuje od Słońca i nie ma wewnętrznego źródła ciepła.

Uran ma 11 pierścieni. Odległości między nimi są duże a one same dość wąskie. Składają się z pyłów i brył podobnych składem i wyglądem do węgla, o wielkości od kilku centymetrów do kilku metrów. Pierścienie mają szerokość od 1 do 13 km a grubość mniej niż 15 km. Pierwsze 5 pierścieni zostały odkryte w marcu 1977 roku. Nie leżą one w strefie ściśle równikowej i o dziwo nie są koliste i nie mają stałej grubości.

Pięć głównych księżyców Urana zostało odkrytych z Ziemi przy użyciu teleskopu. Mniejsze zostały odkryte dzięki sondzie Voyager 2 , czyli w połowie lat 80-tych XX wieku. Księżyce Urana można podzielić na trzy grupy. Najbliżej planety znajdują się małe satelity wewnętrzne, potem 5 głównych księżyców z regularnymi orbitami (Titania- największy księżyc Urana, Oberon, Miranda, Ariel, Umbriel), oraz księżyce zewnętrzne poruszające się w większości ruchem wstecznym. Nazwy księżyców Urana pochodzą od imion postaci dramatów Szekspira i z wierszy angielskiego poety A.Pope'a. Oberon i Titania to król i królowa elfów w sztuce W. Szekspira "Sen nocy letniej".



<< więcej artykułów dotyczących Urana


<< powrót do strony głównej                                                                                                                                                                                                                                                          
Strona Sollunari używa plików cookies do prawidłowego działania strony.
Korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień dla plików cookies oznacza, że będą one zapisywane w pamięci urządzenia.
Ustawienia te można zmieniać w przeglądarce internetowej.
ZAMKNIJ
Więcej informacji udostępniamy w naszej Polityce prywatności.