Subtelne i duchowe klimaty tego związku planetarnego obligują do wyjątkowej i szczególnej formy przekazu.  Tak więc, dzisiaj trochę inaczej, niż zwykle.

Komunia Wenus i Neptuna emanuje energią duchową. To muzyka duszy, bardzo subtelna i delikatna. Rozkwita tylko w idealnych warunkach, a czasem jest jedynym lekiem na zło. Potrafi unieść swoją mocą ogromny ciężar, który przygniata ludzi w tragicznych chwilach życia. Wynosi ludzkie uczucia na wyższy poziom, nadając sens i uświęcając nawet najbardziej siermiężną i surową rzeczywistość.

Wspólnota obu energii zasługuje na miano miłości prawdziwej, czystej, nie rozróżniającej, prowadzącej do Jedności ciał i dusz. Taka miłość jest zespoleniem fizycznym (choć niekoniecznie) i duchowym, połączeniem dwojga w całość, przejęciem energii jednej istoty do siebie i uznanie jej za swoją część.

Każdemu z nas Natura dała potencjalne możliwości doznań, będących ekwiwalencją energii wenusowo - neptunicznej. Nie każdy jednak dąży do odkrycia jej potencjału. Dla zwolenników miłości fizycznej dodatek duchowych uniesień jest zbędny, irracjonalny i trąci nieszczęściem. Związki platoniczne pomiędzy ludźmi są ich zdaniem sztuczne a wszelkie oznaki takiej więzi pomiędzy osobami niespokrewnionymi uznawane są za romansowe. Prawdziwa przyjaźń ma wiele wspólnego z energią Wenus-Neptun, gdyż dotyczy szczególnego, duchowego porozumienia, nie zmąconego domaganiem się wzajemnych świadczeń i wymianą korzyści.

Niektórzy zawierają związki partnerskie, podpisując kontrakt małżeński, którego treść  i zapisy wzajemnych zobowiązań określa dom VII horoskopu natalnego. W tym kontrakcie oblubieńcy ograniczają swoje współistnienie do energii Wenus. Zdarza się, że taki związek może zapewnić  najbardziej zmysłowe doznania cielesne a na niwie majątkowej zabezpieczyć dobrobyt, ale nie da ofiarności, poświęcenia i w razie nieszczęścia trzeba liczyć na siebie. Empatia i wspomożenie na dobre i na złe właściwa jest związkom duchowym, zawieranym pod patronatem Neptuna i Wenus albo Neptuna i Księżyca. Tylko w takim związku doświadczyć można bezgranicznej miłości,  która wyzwala z wszelkich ograniczeń i tym samym pozwala na połączenie się z Uniwersum. W komunii serc nie ma miejsca na poniżenie i skrzywdzenie ukochanej osoby. Jest natomiast wzajemność we wspieraniu się, mnóstwo współczucia i bezinteresowność.

Fragment 1 Listu do Koryntian św. Pawła z Tarsu:

„Gdybym mówił językami ludzi i aniołów,
a miłości bym nie miał,
stałbym się jak miedź brzęcząca
albo cymbał brzmiący.

Gdybym też miał dar prorokowania
i znał wszystkie tajemnice,
i posiadał wszelką wiedzę,
i wszelką [możliwą] wiarę, tak iżbym góry przenosił,
a miłości bym nie miał,
byłbym niczym.

I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją,
a ciało wystawił na spalenie,
lecz miłości bym nie miał,
nic bym nie zyskał.

Miłość cierpliwa jest,
łaskawa jest.
Miłość nie zazdrości,
nie szuka poklasku,
nie unosi się pychą,
nie dopuszcza się bezwstydu,
nie szuka swego,
nie unosi się gniewem,
nie pamięta złego,
nie cieszy się z niesprawiedliwości,
lecz współweseli się z prawdą.

Wszystko znosi,
wszystkiemu wierzy,
we wszystkim pokłada nadzieję,
wszystko przetrzyma.

Miłość nigdy nie ustaje,
[nie jest] jak proroctwa, które się skończą,
albo jak dar języków, który zniknie,
lub jak wiedza, której zabraknie.

Po części bowiem tylko poznajemy,
po części prorokujemy.
Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe,
zniknie to, co jest tylko częściowe.

Gdy byłem dzieckiem,
mówiłem jak dziecko,
czułem jak dziecko,
myślałem jak dziecko.
Kiedy zaś stałem się mężem,
wyzbyłem się tego, co dziecięce.

Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno;
wtedy zaś [zobaczymy] twarzą w twarz:
Teraz poznaję po części,
wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem poznany.
Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość - te trzy:
z nich zaś największa jest miłość.”

4.09.2010r.