Poszukiwania astrologiczne



Kwadratura Słońce-Saturn Słońce - dane astronomiczne Astrologiczna symbolika Słońca >> wszystkie artykuły Mity o Księżycu Księżyc - dane astronomiczne Analogie astrologiczne Księżyca >> wszystkie artykuły Mity o Merkurym Merkury - dane astronomiczne Analogie Merkurego w astrologii >> wszystkie artykuły Wenus w Wodniku Trygon Wenus – Neptun czyli muza pomyślności Trygon Wenus - Neptun >> wszystkie artykuły Mars w biegu stacjonarnym MARS - CZERWONA PLANETA Przejawy energii Marsa >> wszystkie artykuły Jowisz - dane astronomiczne Ingres Jowisza w znak Ryb Przejawy energii Jowisza >> wszystkie artykuły Droga do Prawdy (Boga) prowadzi przez piekło czyli o Saturnie w IX domu Saturn w biegu stacjonarnym w Wadze Półtorakwadratura Saturn -Neptun >> wszystkie artykuły Ingres Urana w znak Barana Uran w Baranie Astronomia Urana >> wszystkie artykuły Neptun w Rybach Inspiracje i inspiratorzy Ślady Neptuna w mitologii Pozycja Neptuna w systemie solarnym >> wszystkie artykuły Analogie Plutona Ingres Plutona w znak Koziorożca Przejawy władzy Plutona w bieżących tranzytach - przykłady synchronizacji zdarzeń >> wszystkie artykuły Uwagi ogólne Ascendent-wierzchołek I domu Dom II Dom III Imum Coeli - wierzchołek domu IV Dom V Dom VI Descendent - wierzchołek domu VII Dom VIII Dom IX Medium Coeli - wierzchołek domu X Dom XI Dom XII W poszukiwaniu Słońca W poszukiwaniu Księżyca W poszukiwaniu Merkurego W poszukiwaniu Wenus W poszukiwaniu Marsa Odnaleźć zasady Jowisza W poszukiwaniu Saturna W poszukiwaniu Urana W poszukiwaniu Neptuna W poszukiwaniu mocy Plutona	W poszukiwaniu Księżyca... * * Poszukiwać wody (analogia Księżyca) na pustyni marokańskiej to zadanie trudne ale i ciekawe. Niektórzy mogą zdziwić się, że w tym celu wybrałam takie miejsce na Ziemi. Jednak u podstaw mojej wiary w to, że energię Księżyca odnajdę w tak trudnych warunkach do życia biologicznego i społecznego leżało przeświadczenie, że skoro Księżyc, jako satelita opiekuje się całym globem ziemskim, to przejawy jego emanacji muszą być obecne i tutaj. Jak łatwo się domyślić nie pomyliłam się a poszukiwania energii księżycowej w krajobrazie, w architekturze czy życiu codziennym Marokańczyków okazały się owocne. Krajobraz zadziwił różnorodnością swoich form, gdyż na obszarze tego kraju można cieszyć się wybrzeżem Morza Śródziemnego, Oceanu Atlantyckiego, obserwować stepy Mesety Marokańskiej, kamieniste pustynie ciągnące się do pasma gór Atlas a w samych górach pustynie skaliste, ze skąpym udziałem roślinności i wody pitnej, występującej jedynie w oazach górskich. Na południu Maroka rozpoczynają się piaski Sahary a do Timbuktu - centrum handlowego między Afryką "czarną" a Afryką "arabską" jest tylko 50 dni wielbłądem. Tutaj woda występuje zaledwie w dawkach aptekarskich, dając jednak szansę na przeżycie. Miasto na pustyni skalistej/Góry Atlas/Maroko 2011 Podróż nasza rozpoczęła się nad oceanem ale wiodła w kierunku południowym, wybranym świadomie i z pominięciem znanych kurortów turystycznych, skupiających się głównie wzdłuż wybrzeży Pacyfiku i Morza Śródziemnego. Nie odbiegają one wyglądem od podobnych ośrodków na Wyspach Kanaryjskich czy w basenie śródziemnomorskim. Leżąc na leżaku przy basenie w którymkolwiek z tych krajów turystycznych trudno poczuć lokalny koloryt, o genius loci nie wspominając (genius loci- z łac. - duch opiekuńczy danego miejsca; według mitologii rzymskiej jest to opiekuńcza siła, która określa daną przestrzeń lub miejsce jako jedyne w swoim rodzaju). Chodziło nam o poznanie autentycznego środowiska naturalnego Maroka oraz życia codziennego mieszkańców, jak najmniej skażonego cywilizacją. Tego mogliśmy szukać tylko na południu, w górach Atlas i na pustyni. Od początku podróży było więc jasne, że możemy "odkryć" i doświadczyć analogii Księżyca głównie w powiązaniu z surowością emanacji Saturna. Było zatem niewygodnie, często "głodno, chłodno i do domu daleko". Można było poczuć się wyobcowanym, przytłoczonym nieomal potęgą przyrody, skrajnie prymitywnymi warunkami bytowania tuziemców i odebrać swoistą lekcję pokory. Podróżowaliśmy z początku pociągiem, później autobusem, doświadczając kontaktu z rozmaitymi zachowaniami ludzkimi, które były nie mniej ciekawe niż zmieniający się za oknem krajobraz, aby na końcu zdecydować się na wypożyczenie samochodu, gdyż ta metoda obserwacji dawała największą swobodę w wyborze kierunku podróży, miejsc postoju i czasu jego trwania. Zauważalne było, że miejscowi chętnie sami podróżują i odbywa się to nie zawsze za pomocą środków komunikacji publicznej. W obrębie ksary (ksar= wioska) a nawet w większych miastach w obrębie dzielnicy ludzie przemieszczają się powszechnie na osiołkach bądź mułach (tak znacznie rzadziej), rowerach czy skuterach. Między miastami kursują tzw. petit taxi lub grand taxi (są to sam. marki Mercedes rok prod. lata 70-te w kolorze pustynnego piasku), które nie mają stałego miejsca postoju a swoich pasażerów zabierają wprost z drogi. Po prostu ten, kto wybiera się w podróż wychodzi na drogę i czeka na nadjeżdżającą taksówkę, która zazwyczaj jest już częściowo wypełniona innymi, obcymi sobie wzajemnie pasażerami, zabranymi wcześniej po drodze. Opłaty za przejazd są niewygórowane, za wyjątkiem miejsc atrakcyjnych turystycznie. Góry Atlasu Wysokiego były długo niedostępne dla podróżujących. Przechodzenie na drugą stronę tego pasma, w kierunku Zagory i dalej na Saharę odbywało się wąskimi duktami pod okiem przewodników. Dzisiaj na tej trasie, pomimo dobrej jakości dróg, ruch komunikacyjny jest nadal bardzo mały. Trudno jest przejechać przez góry Atlas samochodom osobowym a głównym środkiem lokomocji jest autobus. Podróż autobusem rozpoczyna się dość nerwowo, głównie za przyczyną zamieszania przy zakupie biletu na dworcu autobusowym. Od wejścia podróżni nagabywani są przez naganiaczy rozmaitych linii autobusowych, którzy za wskazanie właściwej kasy biletowej żądają potem zapłaty, nierzadko też sami sprzedają bilety poza kasą, od cudzoziemców biorąc dodatkowe opłaty za bagaże. Transakcje odbywają się w biegu, ludzie wsiadają do autobusu w ostatniej chwili albo z ulicy, zmagają się z bagażem, który ma postać zawiniętego w chustę tobołka, na siłę upychają go w luku bagażowym autobusu. Zanim autobus ruszy, do jego wnętrza zagląda kilku sprzedawców słodyczy, producentów własnoręcznie szytych kapci z czubkiem (według miejscowego zwyczaju zapewniającym dostatek) czy perfum. Zachwalając swój towar są w stanie jednocześnie dokonywać rozliczeń z wieloma kupującymi. Najczęściej kupowano perfumy o zabójczo ostrym kwiatowym zapachu. Ich przydatność w podróży stała się zrozumiała, kiedy na skutek wielogodzinnej jazdy po serpentynowych drogach górskich większość pasażerów dostała torsji. Wówczas sąsiedzi chorego albo zakrywali głowy chustami albo rozlewali owe zapachy w charakterze odświeżacza powietrza. Obsługa autobusu (dodatkowe 2 osoby oprócz kierowcy) była na takie sytuacje przygotowana i roznosiła plastikowe torby dla potrzebujących. Nas choroba ominęła, odzyskaliśmy swoje bagaże i dotarliśmy do planowanego celu. Krajobrazy i obrazy księżycowe takie ja te i jeszcze inne: droga do Timbuktu surowość przyrody karawana oaza na pustyni droga przez pustynię oaza w górach mleko dla małego wielbłądy pustynia podróżujący napis na zboczu Bardzo interesującym doświadczeniem była obserwacja architektury marokańskiej. Księżyc w astrologii to analogia m.in. domu w znaczeniu nieruchomości, budynku, siedziby, mieszkania. Przemierzając drogę wiodącą na południe można było obserwować malownicze zabudowania ksar i kazb, bardzo efektownie wkomponowanych w tło górskiego i pustynnego krajobrazu. Te urokliwe przykłady architektury spełniały niegdyś głównie zadanie obronne, gdyż zamieszkujący południe Maroka Berberowie byli stale narażeni na ataki rozmaitych najeźdźców. Dzisiaj ich forma architektoniczna jest niewątpliwie atrakcją turystyczną. Budynki te wznoszone były i są nadal z brązowo- czerwonej cegły, wykonanej z wysuszonej na słońcu gliny rzecznej pise, wzmacnianej słomą i kamieniami. Ten wodny materiał budulcowy służy nadal do konstrukcji budynków i murów obronnych w ksarach. Ksar Niegdyś budowano z niego wysokie zamki z wieżami strzelniczymi (kazba). Specyficzny kształt blanek na wieżach pomagał odpierać ataki agresorów chroniąc broniących się Berberów przed strzałami i kulami. Teraz nadaje całej konstrukcji bajkowy wygląd. Potęgują to wrażenie liczne zdobienia dookoła okien w postaci wzorów geometrycznych. Nawet kraty w oknach mają swój urok. Kazby służyły także jako domy mieszkalne (ich wnętrza są ciepłe zimą a chłodne latem). Kazby były również spichlerzami. Niestety trwałość budynków jest krótka, gdyż pod wpływem opadów atmosferycznych po 20 latach budowle rozpadają się. Ta cecha glinianych fortyfikacji była zresztą wykorzystywana przez najeźdźców, którzy za pomocą wody z rzeki (skierowując ją kanałami pod mury), burzyli je. Glina rzeczna jako budulec miała zatem swoje dobre jak i złe strony. Bardzo ciekawa analogia Księżyca połączonego z energią Saturna. Wnętrze domu marokańskiego jest urządzone w sposób prosty i wygodny. Pokoje są rozmieszczone wokół kwadratowego niezadaszonego dziedzińca, na którym znajduje się albo basenik z wodą (w miastach) albo studnia (na wsiach). Dziedziniec wyłożony jest dywanami i niskimi stołami. Okna wychodzące na ulice są bardzo małe z powodu hałasu i/lub upału, dla bezpieczeństwa zazwyczaj zakratowane. Najwięcej glinianych zamków można zaobserwować w Dolinie Dadis zwaną słusznie Doliną Tysiąca Kazb. Bardzo znanym przykładem architektury kazb jest ksar Ajt Bin Haddu niedaleko Ouarzazate. Architekturę Berberów można podziwiać również w innej dolinie gór Atlas, a mianowicie w Dolinie Dara. Pasmo Atlasu, które zawiera się między tymi dwiema dolinami nosi nazwę Dżabal Saghru. Uznawane jest za najbardziej niedostępne a zamieszkuje je plemię berberyjskie Ajt Atta. Lud ten uznany został za wojowniczy, gdyż najdłużej (do 1933r.) opierał się ingerencji Francuzów w strukturę administracji klanowej w czasach francuskiego protektoratu nad Marokiem (od 1912r. do 1956r.). Więcej o historii Maroka tutaj: http://pl.wikipedia.org/wiki/Historia_Maroka Cegły gliniane Miasto Skały i oaza architektura ksar M'Hamid Kazby w Ajt Bin Haddu Ajt Bin Haddu- widok z góry Kazba w dolinie Dadis Kraty w oknie Społeczeństwo Maroka tworzą w większości Berberowie i Arabowie. Językiem urzędowym jest arabski ale dialekty berberyjskie aspirują do równorzędnej roli w tym zakresie. Stosowany powszechnie w turystyce jest język francuski i angielski. Większość rdzennych mieszkańców Maroka stanowią Berberowie (nazwa wzięła się od słowa "barbarus" czyli "nie mówiący po łacinie", "obcy", którą Rzymianie określali lud dawniejszego państwa mauretańskiego). Zwyczaje i ustrój klanowy plemion berberyjskich przetrwał do dziś. Berberowie z Gór Atlasu Wysokiego nadal prowadzą koczowniczy tryb życia, mieszkają w namiotach, zajmują się hodowlą wielbłądów i kóz, handlują ich wełną i skórami. Według oficjalnych danych Marokańczycy to w 98% muzułmanie, co w przypadku Berberów nie do końca odpowiada rzeczywistości, z uwagi na kultywowanie przez nich własnych wierzeń np. wiary w marabutów czyli świętych mężów i czczeniu ich grobowców o białych kopułach (zwanych kubba). Wpływy arabskie są na co dzień najbardziej widoczne w praktyce religijnej (modlitwa 5 razy dziennie, niekoniecznie w meczecie) oraz w ubiorze. Zasady religii muzułmańskiej dotyczące okrycia wierzchniego w relacjach publicznych są powszechnie znane przez kobiety i mężczyzn. Starannie ukrywa się tzw. "nieskromne części ciała". Pomimo zapewnień o równym traktowaniu mężczyzn i kobiet w systemie nakazów obyczajowych, na ulicy marokańskiej widać, że zasady zakrywania się stosowane są jednak głównie przez kobiety. W zależności od odłamu religii islamskiej nieskromne i godne ukrycia może być całe ciało kobiety pod tzw. burką, w tym oczy i ręce albo wszystko - z wyłączeniem tych części ciała. Strój tak szczelnie okrywający ciało zabezpiecza przed pokusą i teoretycznie chodzi o to, aby nie zwracać na siebie uwagi innych. Jednak to, co kobiety mogą odsłonić jest bardzo umiejętnie przez nie podkreślane. W efekcie końcowym potrafią one przykuć cudzą uwagę intensywnym makijażem oczu albo misternym rysunkiem henną na dłoniach. Kobiety berberyjskie nie zakrywają rąk i twarzy jak kobiety z kręgu kultury arabskiej. Podobnie jak one noszą jednak chusty (nie zawsze jest to hidżab) i szarawary, albo długie spódnice. W niektórych plemionach berberyjskich zwyczajowo kobiety mają twarze ozdobione tatuażem. Mężczyźni z plemion berberyjskich noszą stroje tradycyjne, turban i dżalabiję. To zaobserwowaliśmy rzeczywiście w Atlasie Wysokim. Podobno takie stroje właściwe są także Berberom pustynnym czyli Tuaregom, znanym z jasnych oczu i włosów oraz wysokiego wzrostu. Jednakże nie mogę tego potwierdzić, gdyż żaden wysoki Taureg z niebieskimi oczami i jasnymi włosami, ubrany w niebieską dżalabiję i siedzący na białym wielbłądzie czyli typowy przedstawiciel tego "arystokratycznego" plemienia- nie zaszczycił nas swoją obecnością. Mimo poszukiwań "błękitnych ludzi" i starań czynionych w tym kierunku na zasadzie opozycji Księżyc - Saturn. Może takich nie ma na pustyni w okolicy M'Hamid. Sprzedawca ziół Bardzo ciekawym miejscem do obserwacji życia społecznego jest suk czyli targ. Na suku kupuje się i sprzedaje wszystko, co może przydać się na co dzień w organizowaniu życia rodzinnego. W Atlasie Wysokim w miejscowości Imilchil, na ostatnim suku przed zimą, organizowanym na część miejscowego świętego męża (marabuta), dziewczęta berberyjskie mogą wybrać sobie męża. Jak w innych częściach świata także i tutaj targowisko sprzyja spotkaniom, wymianie najnowszych wieści i plotek czy też zawieraniu znajomości z przyszłym kontrahentem. Handel towarem prezentowanym wprost na ziemi (pochodzącym z własnej uprawy, hodowli, własnoręcznie zrobionym, utkanym czy też zebranym) ma często charakter wymienny, niekoniecznie więc płaci się za niego pieniędzmi. Ludzie po prostu pozbywają się nadmiaru produktów, mając jednocześnie nadzieję, że w zamian uda im się otrzymać to, czego im brakuje. Towary oferuje się w niewielkich ilościach, co jest zrozumiałe zważywszy, że plony z upraw tarasowych na skalistych stokach górskich czy w oazach są niezbyt obfite a hodowlane zwierzęta mają zabezpieczyć przede wszystkim potrzeby własne rodziny. Jedynie nadmiar warzyw, mleka, skór czy mięsa można przeznaczyć na sprzedaż. Obowiązuje zasada targowania się sprzedawcy z kupującym. Targowanie się (nawet najbardziej hałaśliwe i zajmujące) nie zwalnia z czujności i szybkiej reakcji na okrzyk balek! który zapowiada przepychanie się tragarza z towarem lub ostrzega przed biegnącym osłem. Osiołek i motorower Targi U rzeźnika na suku Życie w oazie Zagroda Żniwa Pasterka Uprawa roli- tarasowa Sprzedawca wody w Marrakeszu Nomadzi w górach Atlas Status prawny kobiet w Maroku jest formalnie zrównany ze statusem mężczyzn z pewnymi ograniczeniami, wynikającymi z religii muzułmańskiej. O zwiększenie praw kobiet zadbał król Muhammad VI, dobrze wykształcony, zorientowany kulturalnie i gospodarczo w stronę kultury europejskiej. Dzięki zmianom w prawie marokańskim dokonanym w 2004r. zniesiono nakaz wielożeństwa (poligamia odtąd jest dozwolona tylko za zgodą pierwszej żony i sędziego), uregulowano wiele kwestii związanych z zawieraniem małżeństw (np. kobieta może sama wybrać sobie męża bez zgody ojca lub najstarszego z braci), kobietom przyznano prawo do żądania rozwodu i alimentów, unormowano zasady dziedziczenia. Kobietom marokańskim przysługują bierne i czynne prawa wyborcze. Objęte są one również systemem kształcenia ale i tak większość kobiet to analfabetki, tylko 1/3 pracuje zawodowo (głównie w oświacie i służbie zdrowia). Rzadko pełnią one funkcje kierownicze i pod tym względem są zdominowane przez mężczyzn. Wielkie pranie i suszenie nad brzegiem rzeki Formalne równouprawnienie płci nie przekłada się na życie codzienne, szczególnie na wsiach. Nie umiejące czytać i pisać kobiety nie znają swoich nowych praw, a zatem trudno jest im z nich korzystać czy je egzekwować. Wielowiekowa tradycja, religia muzułmańska i kultura nakazuje kobietom trzymać się z tyłu za mężem i tak postępować, aby nie narazić honoru rodziny na szwank. Kobieta w kulturze Berberów ponosi surową karę, jeżeli stanie się przedmiotem nieobyczajnych plotek, nawet niezawinionych. Jej pozycja w dzieciństwie i młodości jest bardzo uzależniona od ojca i braci a w dorosłym życiu od męża. Wprowadzenie postępowego prawodawstwa z pewnością ułatwi życie codzienne kobiet marokańskich w przyszłości ale póki co nadal ich rola społeczna ograniczona jest do funkcjonowania w kręgu najbliższej rodziny czy klanu. W większości rodzin żyjących w ksarach kobieta zajmuje się domem, gospodarstwem, uprawą roli, hodowlą zwierząt i wychowaniem dużej liczby dzieci. Jej życie codzienne nie wspierają udogodnienia cywilizacyjne w postaci maszyn rolniczych i urządzeń AGD, nieomal wszystkie prace wykonywane są ręcznie a zwykłe pranie trzeba robić w górskiej rzece. Monotonia życia codziennego jest przerywana świętem religijnym czy rodzinnym. Wtedy można pokazać się światu, założyć srebrną biżuterię i tradycyjny strój berberyjski, ucieszyć zmysły muzyką czy zakosztować miejscowych specjałów- przygotowanych przez siebie i inne kobiety. Wśród tradycyjnych potraw wyróżnia się kuskus, wynalazek Berberów, który zrobił już światową karierę. To oryginalne połączenie cech kaszy i makaronu stanowi również analogię Księżyca z Saturnem, gdyż jego tradycyjne wytwarzanie polegało na rozdrabnianiu pszenicy w kamiennych żarnach, następnie namaczaniu pokruszonych ziaren w wodzie, kilkakrotnym obsypywaniu ich mąką, której nadmiar usuwano przetrząsając ziarna przez odpowiedniej wielkości sita (sita o różnej gęstości służą do wyrobu kilku rodzajów kuskusu). Gotowy kuskus gotowany jest na parze a podaje się go z dodatkiem gotowanych warzyw i mięsa, podlanego bulionem. Inną tradycyjną marokańską potrawą jest tadżin. Sama potrawa jest nieskomplikowana i składa się z kawałka gotowanego mięsa i warzyw, czasem dodaje się jeszcze jakieś dodatki (jadłam tadżin z suszonymi śliwkami). Tadżin to również nazwa naczynia, w którym przygotowuje się tę potrawę. Jest to kamionkowy talerz przykryty wysokim stożkiem (również kamionkowym), który w najwęższym miejscu u góry (na swoim szczycie) posiada otwór. Przykryty stożkiem talerz wypełniony składnikami stawia się na ruszcie ogrzewanym drewnem. Składniki tadżinu duszą się pod przykryciem we własnych sokach a nadmiar pary i gorąca uchodzi przez otwór w stożkowej pokrywie. W smaku potrawa przypomina gęsty rosół z kawałkami gotowanego mięsa i warzyw. Łatwo ją przyrządzić w każdych warunkach, ustawiając naczynie wprost na ognisku. Samo naczynie to najlepsza pamiątka przywieziona z Maroka. Sprzedaje się je zresztą wszędzie, nie tylko w każdym sklepie w najmniejszej nawet osadzie ale i na suku. Tadżin najlepiej smakuje w surowych okolicznościach przyrody, w górach lub na pustyni, gdzie najprostsza potrawa wydaje się "manną z nieba". Kobiece zajęcie Kobieta z tatuażem Kobiety Osiołek kwef Kobiety zakup Berberowie - matka z dziećmi Kobieta z dzieckiem Kwef i motor Targ kwef * styczeń 2012 r. ©tekst i zdjęcia Krystyna Daca << powrót do strony głównej

W poszukiwaniu Księżyca...